Gamevault.be

In onze tweewekelijkse redactiespecial snijden we telkens een onderwerp aan en vragen we onze redactie om hierover hun mening te geven. Een dalende moeilijkheidsgraad in games, ja of nee? Hoe ziet onze redactie dat? Iets om ons zorgen over te maken? Of is het eerder een storm in een glas water? Lees alvast wat enkele van onze redacteurs hierover wisten te vertellen.

Michaël

Ik meen niet dat er sprake is van een dalende moeilijkheidsgraad bij videogames, maar ik geloof wel dat veel devs aan marktverbreding blijven doen. Er komen nog steeds titels uit die het uiterste vergen van iedereen, denk aan Demon's Souls, Disgaea, Hearts of Iron of - als je het meer mainstream zoekt - Starcraft 2 (de missies die ik speelde waren niet om mee te lachen), Dragon Quest en ook Mass Effect 2 op hogere moeilijkheidsgraad. 

Aha, denk je vast...dat is anders, daar verlegt men de moeilijkheidsgraad om het toch maar interessant te houden!
Ja, maar toch heeft men meer dan genoeg moeilijkheidsgradaties voorzien in de titel waardoor EA dus een heel schare gamers kan targetten. Speel de game op Normal en je krijgt een aangename ervaring zonder stukken waarbij je gefrustreerd geraakt wat ideaal is voor een jong, breed publiek. Zij die een extra uitdaging wensen kunnen die ook krijgen. 

Mijn punt: de moeilijkheidsgraad is niet het argument bij ontwikkelaars, de economische rendabiliteit is dat wel.

Wat als we dit nu doortrekken naar zogenaamde social en party games. Is het niet daar dat er geen enkele uitdaging te vinden is voor hardcore gamers? Goh, dat hangt ervan af welke aspecten voor jou belangrijk zijn. Social games zoals een Mafia Wars of Farmville bereiken miljoenen mensen net omdat de instapgrens zo laag mogelijk is. Maar het is wel op deze manier dat mensen ervaring krijgen in game-mechanics en op lange termijn zich ook wagen aan andere titels. Bovendien primeert de sociale ervaring daar (en de microtransacties) boven de moeilijke ervaring. Casual en partygames kennen net dezelfde evolutie, met een focus op fun in groep. 

Conclusie: Er worden veel meer games uitgebracht die een casual deel van de markt bespelen dus de gemiddelde moeilijkheidsgraad ligt lager. Toch zijn er net heel wat titels die zich focusen op de hardcore gamer en die wel een enorme uitdaging voorschotelen, zo werkt de markt gewoon.

Stieven

 

De tijden dat gamer zijn een speciaal iets was, die liggen in tijden dat Pluto nog een fiere planeet in ons zonnestelsel was. Het grote publiek heeft zijn weg naar het groter wordende fenomeen gevonden, en dat brengt uiteraard een aantal ingrijpende veranderingen met zich mee. Je kunt als ontwikkelaar en publisher een veel groter publiek bereiken door toegankelijke games te maken. Het is geen hoofdbrekend dilemma, je verliest misschien enkele hardcore gamers, maar je wint er wel een hele horde casual gamers mee. Het is een logische stap in de evolutie van games dat deze daardoor simpeler worden. Voor velen onder ons is het een ontspanning, en daar willen we simpele brokken voor doorslikken. Het dagelijkse leven frustreert ons al met bakken, dus waarom als ontspanning kiezen voor een frustrerende, nagenoeg onmogelijke, game-ervaring? 

Vroeger hadden we games zoals Alex Kidd, Sonic en andere kornuiten op onze console’s. Geen saved-games, geen moeilijkheidsgraden, maar een brutale leercurve die je moest overwinnen. Willen of niet. Vertalen we dit naar huidige tijden, dan zien we al meteen dat bijna elke game een diversiteit aan moeilijkheidsgraden heeft zodat nagenoeg iedereen van de game kan genieten. Voor de hardcore gamers zijn er nog altijd de uitdagingen van het moeilijkste niveau en de casual gamer kan rekenen op een Easy-mode, die vanzelfsprekend heel wat minder uitdagend is, maar het zulke gamers, waaronder ik, toelaat om zonder al te veel frustratie van het hele spel te genieten. Niemand geeft graag geld uit aan een game waarvan we nooit het einde zien omdat we maar niet voorbij die ene level geraken. 

Ik kan dan enkel concluderen dat een dalende moeilijkheidsgraad in games simpelweg een evolutionaire stap is op de ladder, ééntje die noodzakelijk is om iedereen, of toch zoveel mogelijk mensen, te laten genieten van games die ze anders nooit zouden spelen. Oude rotten onder ons zullen zich misschien ergeren aan dit fenomeen, maar ik verwelkom het. Moest Guitar Hero even moeilijk zijn als een echte gitaar spelen, dan zou ik er nooit aan beginnen. Moest Doom even moeilijk zijn als in het echt een horde demonen bevechten... ik zou het aan mij laten voorbij gaan. Ik ben geen elite soldaat of bevelhebber van een leger Elven, maar ik wil wel mijn dagelijkse dosis games. Geef mij dus maar een Easy-mode, en ik heb mijn ontspanning. Ik ben een tevreden man.

Odin

Qua moeilijkheidsgraden is elke game uiteraard anders, maar ik denk wel dat veel games over het algemeen makkelijker zijn geworden tegenover vroeger. Je hebt enkele games waarin iets nieuws uitgetest wordt, zoals de terugspoeloptie in Racedriver GRID en het gered worden door Elika als je in een afgrond valt in de laatste Prince of Persia. Bovendien heeft het ‘ouderwetse’ systeem van gezondheidsbalkjes en medpacks zo goed als volledig plaats moeten ruimen voor een intuïtief rood scherm waarna je automatisch weer geneest als je even veilig bent. 

Zoals Michaël reeds aanhaalde is dat niet alleen bij wijze van vernieuwing gedaan, maar vooral ook om een ruimer doelpubliek te kunnen aanspreken. Ik heb daar helemaal geen problemen mee, want op die manier kan iedereen games blijven spelen of ontdekken op z'n eigen niveau, er zijn bij de meeste games dan ook nog steeds verschillende moeilijkheidsgraden beschikbaar. En gamers die absoluut honderden keren willen sterven alvorens ze ergens in slagen kunnen wat hedendaagse games betreft ook nog steeds terecht; ik denk daarbij bijvoorbeeld aan Operation Flashpoint, Ninja Gaiden, en vele Extra Hard modi bij talloze games.

Conclusie: waren games vroeger moeilijker (lees: minder toegankelijk)? Yup. Is het nu beter? Jawel.

Joa

Eerst en vooral: ik haat het om een groot hoofdstuk van een game tot aan het einde te kunnen spelen om uiteindelijk terug gekatapulteerd te worden naar het begin. Als ik tegen mijn 70 nog niet kaal ben geworden van ouderdom, dan zal ik alleszins tegen dan de haren van mijn kruin gerukt hebben. Ik haat het, ik haat het, ik haat het!

Ziezo, dat moest er even uit. Mijn ergernis ontstaat hier uiteraard uit videogames die in de jaren tachtig en negentig op de oude reeks consoles zo moeilijk waren, dat je zelfs met hyperactieve trekjes en een groter doorzettingsvermogen dan de Vlaamse politieker het nog steeds benauwd kreeg tijdens moeilijke passages. Het systeem is reeds lange tijd verdwenen, maar jullie snappen het wel: een beperkt aantal levens aan het begin van de game en als je ze allemaal verliest, mag je terug van nul beginnen. Uitdagend en tegelijk ongelofelijk frustrerend. Maar hoe moest je destijds je publiek anders entertainen? Intussen zijn vele games volgens de oude gamende rotten die zich in hun veertig bevinden een pak makkelijker dan vroeger op de Nintendo Entertainment System of de SEGA Genesis. Maar waarom doet men dat?

Kijk even mee naar de catalogus van vroeger en van nu: zeer oude klassiekers zoals Contra en Ninja Gaiden stonden bekend (of berucht) omwille van hun ongelofelijke moeilijkheid. Een dergelijke game uitspelen zonder cheats was een bovennatuurlijke verwezenlijking. Hedendaags leggen veel ontwikkelaars de nadruk op de sfeer en vormgeving van een game. Simpelweg omdat men vroeger de technologie en steun niet had om indrukwekkende doch makkelijke games te creëren zoals BioShock en Shadow of the Colossus. Maar de productiekost van een gemiddelde game ligt intussen veel hoger dan vroeger en dat betekent dat een groter publiek moet aangesproken worden. Echte hardcore gamers wagen zich met veel plezier en moed aan een Veteran mode van de nieuwste Call of Duty, bijvoorbeeld. Maar wat verkoopt het best bij de doorsnee speler? Een makkelijke game die je meesleurt in een uitstekend verhaal of een uitdagend spel dat frustratie en woede doet opborrelen?

I rest my case.

| 6 reacties