Gamevault.be

Indie-games zijn als hun muzikale broer en zus. Mensen kennen het wel, maar is er wel genoeg aandacht hiervoor? We vroegen aan onze redactie wat hun mening over dit fenomeen is. Moeten we ook naar onszelf kijken en concluderen dat ook wij te weinig aandacht aan zulke games besteden? Het is zeker niet zo dat er op dit moment geen steengoede games beschikbaar zijn. Denk aan World Of Goo, Zombie Driver, of het bekende Darwinia. Hieronder volgen alvast de meningen van enkele van onze redactieleden.

Odin

Sequels en remakes zijn de laatste jaren veel talrijker aanwezig dan voordien in de gamesindustrie, met als gevolg dat de doorsnee gamer steeds meer opnieuw dezelfde concepten voorgeschoteld krijgt. Dat wilt echter niet zeggen dat de bron der originaliteit uitgeput aan het raken is: grote ontwikkelaars spelen nu éénmaal graag op veilig, maar kleine ontwikkelaars hebben daartoe geen enkele reden. De laatste tijd stijgt het aantal verkrijgbare indiegames namelijk eveneens, dewelke vaak uniek en soms véél beter dan een gehyped spel uit de hoek komen. World of Goo mocht eind 2008 op enorm goede kritieken rekenen, en ook de sidescroller Trine gooide dit jaar hoge ogen, om er nu maar twee te noemen. 

Het enige probleem is dat dergelijke games nu éénmaal niet langs diverse kanalen rond je oren worden gegooid. Gelukkig is er verandering op til: het digitaal distributiekanaal Steam zet indiegames vaak in de spotlight en veel toonaangevende gamesites bespreken indiegames meer en meer. Bovendien krijgt de gamer vaak meer dan genoeg waar voor z’n geld. Waarom de games desondanks relatief slechte verkoopscijfers halen? 

Ontwikkelaars van indiegames beschikken sowieso slechts over een heel klein budget en kunnen dus weinig tot geen promotie maken voor hun games. Ik pleit ervoor dat dergelijke games zoveel mogelijk worden ondersteund door grote spelers zoals nu al het geval is bij Microsoft, die wedstrijden organiseert en de winnaars ervan via z’n Marketplace te koop aanbiedt. Indieontwikkelaars hebben tenslotte evenveel recht als wie dan ook op een ruim publiek voor hun kunstwerkjes, en wie weet geraken ze op die manier aan voldoende geld om aan een groter project te beginnen. Conclusie: we zijn op de goede weg, maar er is nog steeds ruimte voor verbetering!

Joa

Mij zal je nooit betrappen op het feit dat ik mainstream games afzweer en me enkel houd bij indie games, integendeel. De reclame en advertenties voor kolossale producties worden mij in de mond gelepeld alsof ik de fruitpap van mijn vroege jaren nog steeds niet beu ben. Maar oog voor kleinere, minder bekende titels? Daar zou ik zonder niet kunnen. Mijn gezonde (over)dosis aan nieuwsgierigheid heeft er zeker iets mee te maken, maar vaak komen zulke creaties heel origineel uit de hoek. Ik herinner me nog levendig de presentatie van Flower op de E3-beurs in Los Angeles waar ik bij mezelf dacht: "Nooit durfde ik vermoeden dat zovele kleurtjes mij zouden hypnotiseren." Maar in alle eerlijkheid: wie had er ooit kunnen denken dat een game over bloemblaadjes zo meeslepend kon zijn?

De reden achter de mindere aandacht is niet ver te zoeken: waarom zou je massa's centen pompen in de promotiemachine voor een titel waarvan je weet dat er geen aanzienlijk doelpubliek aanwezig is en waar minder resources dan gewoonlijk worden aan gespendeerd? Laat staan dat indie games vaak geen deel uitmaken van een multimiljoenenserie zoals Call of Duty en de nodige naambekendheid ontbreken. De meeste indie games verdienen het echter wel en ontwikkelen gelukkig een cultstatus als het ware, als het spel hoge toppen scheert. Maar voor mij zou dat niet hoeven. Het voelt unieker aan om te beseffen dat je als deel van een minderheid in de videogamegemeenschap van een spel geniet waar velen nog nooit zelfs van zouden gehoord hebben.

Alex

Wat ik interessant vind aan indie games?
Niet alleen vind ik het bijzonder interessant om iets waar te nemen dat gemaakt werd door slechts een of twee personen en langs de andere kant heb ik indie graag omdat deze spelletjes vaak interessant spelen en ogen. 

Waar de grotere studio's uitpakken met actie games en sequels vol explosieve effects, gericht op de grootste gemene deler, rust de focus bij games van kleine indie teams echter om uitdagende en vernieuwende mechanics te presenteren in een opvallend jasje. De wereld van 3D realisme maakt plaats voor meer eenvoudigere maar artistieke looks en de afgezaagde gangen vol slechteriken maken plaats voor verfrissende puzzels. Voornamelijk Braid is mijn favoriet voorbeeld hiervan, maar niet enkel indie platformers of puzzels weten mijn hart te veroveren: er is altijd plaats voor verslavende actiespelletjes zoals Mount & Blade en mijn meer recentere liefde voor het vliegspel Altitude. 
Ze zijn apart, vaak uitdagend op een verrassende manier en je steun wordt altijd ten zeerste geapprecieerd: iets wat ik meer en meer betwijfel bij publishers die hun klanten achter diverse DRM kluizen opsluiten terwijl indie teams aankopers zelfs vaak toegang geven tot zowel de Windows, Linux als Mac versie tegelijkertijd. 

Ik volg daarom dan ook graag gebeurtenissen zoals het Independent Games Festival (IGF) op de voet om de nieuwkomers te overlopen en kijken wat mij aanstaat.

Cedric

Wie regelmatig een gameforum bezoekt, een gamemagazine leest of niet in een grot woont zal zeker al gehoord hebben over het fenomeen indiegame. Het zijn games gemaakt door anderhalve man en een paardenkop en met een budget dat bij wijze van spreken nog contant in mijn portefeuille past. Ondanks deze omstandigheden zijn deze games vaak regelrechte pareltjes. Het is dus jammer dat ze zo vaak onder de radar blijven. Over Braid of World of Goo zal de gemiddelde gamer bijvoorbeeld nog wel gehoord hebben, maar begin over Altitude of zelfs Plants vs. Zombies en veel gamers kijken je met een vragende blik aan.

Ikzelf zal je meestal niet met een vragende blik aankijken, maar tot mijn spijt moet ik bekennen dat ook ik erg weinig indiegames speel. Daar zijn twee redenen voor, ten eerste de eeuwige klacht: het budget. Gamen is een dure bezigheid en een mens kan niet alles kopen, daarom geef ik de voorkeur aan de grote releases en pas bij een weekenddeal van Steam koop ik wel eens een indiegame. De tweede reden is dat indiegames mij over het algemeen niet aanspreken. World of Goo en Braid konden me wel bekoren, een tower defense game –om maar wat te noemen– kan dat veel minder. Waarom heb ik het niet voor indiegames? Ik wijt het aan de eenvoudige graphics en gezapige speelstijl. Terwijl ik door Crysis verwend wordt met prachtige landschappen, moet ik het in Defense Grid stellen met een statische achtergrond. En terwijl je in Call of Duty geen 5 seconden op dezelfde plaats kan blijven, moet je soms erg lang nadenken over een puzzel in Braid. Deze 2 elementen geven een heel eigen, aangename stijl aan de indies, maar ze zijn jammer genoeg niet aan mij besteed.

Aan een enkele indie beleef ik dus zeker plezier, maar voor mij zijn het niet meer dan tussendoortjes. Desondanks heb ik grote bewondering voor de ontwikkelaars die met eenvoud zoveel pracht kunnen scheppen. Ik raad dan ook iedereen aan om eens een (bekende) indie te proberen en hopelijk versteld te staan van de ervaring.

| 5 reacties